Mag ik je een gewetensvraag stellen ? Waarom ben je
indertijd gaan ondernemen ?

Hieronder een paar mogelijkheden :

1. Je baan liep ten einde, je hebt een ontslagvergoeding meegekregen. Het viel niet mee om een nieuwe baan te vinden en daarom heb je de ontslagvergoeding gebruikt om je bedrijf te starten.
2. Je hebt je baan opgezegd en bent ZZP-er geworden, omdat iedereen dat deed en het geld makkelijk verdiend kan worden.
3. Je wilt een bedrijf starten, maakt niet uit waarin en over 10 jaar ga je cashen en sta je in de Quote 500
4. Je hebt een drijvende ambitie om je specialisme commercieel uit te buiten en in loondienst gaat dit nu eenmaal niet

Mag ik nu eens raden ? Je hebt vast voor de antwoorden a en b gekozen.

Ik ben nu zo’n 30 jaar HR manager in het bedrijfsleven en ben zo ongeveer alle soorten en maten van vrouwen tegengekomen. Jong, oud, laag
en hoog opgeleid, met en zonder kinderen, door de wol geverfd en naïef. Van alles is langs gekomen.  Een ding is duidelijk, vrouwen willen vooral gezellig werken, met leuke collega’s, dicht bij huis en zonder al te veel gedoe.

Mannen daarentegen, eveneens van alle soorten en maten, hebben een veel optimistischere geest. Carriere willen ze maken, directeur van
de tent worden en op zijn minst net zo’n grote dikke lease auto als de baas. Met dit in het achterhoofd, reageren ze op elke hogere vacature en bluffen zich door heet selectieproces heen.

Vrouwen twijfelen altijd, heb ik wel genoeg ervaring, moet ik toch eerst nog een studie doen, ze nemen me toch nooit  aan en straks kan ik op vrijdag niet meer vrij zijn om te tennissen en naar de markt te gaan.

Dames, wordt wakker ! Wetenschappelijk onderzoek heeft allang bewezen dat vrouwen betere leiders zijn dan mannen.  Een paar highlights uit de diverse onderzoeken die gedaan zijn:

Vrouwen hebben een beter strategisch inzicht, overwegen risico’s beter, innoveren succesvoller en natuurlijk zijn vrouwen sociaal
vaardiger. Nog een paar. Vrouwen zijn ambitieuzer, kleurrijker, gewaagder en hebben meer fantasie.

Dames, wat willen jullie nog meer. Bovenstaande verzin ik niet zelf (nou ja, uit de praktijk blijkt dit trouwens ook), maar er zijn
waarschijnlijk heel veel mannelijke professoren aan de diverse universiteit die alsmaar willen bewijzen dat mannen betere managers zijn en doen keer op keer onderzoek naar dit fenomeen en elke keer blijken vrouwen het beter te doen (jammer hè heren…, op naar het volgende onderzoek… ;-p).

Dames, nog één keer, hou op met dat gesukkel als het om ondernemen gaat. Neem je zelf en je bedrijf serieus. Gooi al je energie,
kennis, kunde èn ambitie in de strijd en run je bedrijf alsof het een multinational is en ga voor de winst en de groei. Think big !

Oh ja, ben je wel het antwoord c. of d. type, laat het weten, dan maken we er een gezellige avond van bij De Baron en zorgen we ervoor
dat elke volgende Woerden into Business een succesverhaal van een vrouwelijke onderneemster heeft.

Annemiek Pie
annemiek.pie@nyctea.nl,
www.nyctea.nl

Nou kan spierpijn, afzien en een doorweekt pak mij niet zo heel veel schelen. Van hardlopen wordt je  niet echt knapper. Ik onderga alles met opgeheven hoofd. Het is immers voor het heilige doel.
Er is echter één onderdeel van de opstap groep dat werkelijk niet om te doen is. En om ’t er maar gelijk uit te gooien, dat is een bochtje hardlopen in baan twee, dat vervolgens door Hans Bakker haarscherp op de video wordt gezet. Nou is dat al niet leuk, maar het ergste komt nog. Vervolgens wordt deze video ten overstaan van iedereen afgedraaid in de kantine. Op een groot scherm….

Ik ken de hardlopers van Clytoneus nog lang niet van naam ookal ben ik al zo’n 15 jaar lid, maar ik durf er wat om te verwedden dat ik de meesten wel herken aan hun loopje. De een loopt wat voorover of juist achterover, de ander zwabbert met zijn armen of weer een ander loopt met enorm grote passen; iedereen loopt op zijn manier. Niet één loper rent ‘t zelfde. En dat is dan wel weer grappig. Zo’n hele verzameling net iets anders hardlopende mensen.

Mijn eigen loopje heb ik natuurlijk nog nooit gezien. Maar soms fantaseer ik daar wel over. Dat het er allemaal soepel uitziet, flitsend en met een mooie looptechniek. Niet altijd hoor, of eigenlijk haast nooit, maar soms voel ik me goed en kan ik hele afstanden lopen terwijl het echt lekker gaat. Soepel en flitsend en zo, en dan denk ik dat iedereen dat ziet, dat soepele en dat flitsende….

De video van Hans is spijkerhard en niets ontziend. Ik zie een soort van zak zand over de baan schuifelen, met een techniek van niets en een snelheid van een slak. En dat niet alleen, wat zie ik eruit. Werkelijk, wat erg. Natuurlijk als excuus kan ik aandragen dat het goot van de regen, dat ik 20 minuten stil had gestaan en zo stijf was als een plank. Tja, zelfs met deze verzachtende omstandigheden in het achterhoofd, lijkt het nog steeds nergens op.

Hans probeert er nog van te maken in zijn commentaren ‘Je kan wel zien dat hier een geoefende loper loopt.’ Of zo iets. Hans ik waardeer je poging…. Hij geeft nog wel de tip dat ik mijn knieën meer om hoog moest doen en mijn armen beter bewegen.  Kijk, daar heb ik wat aan.

In de trainingen daarna heb ik erg geoefend op mijn knieën en armen. En ’t is waar, ik ga harder en het voelt alsof ik makkelijker, soepeler en flitsender loop (in mijn fantasie dan weer hè, maar dat heb ik al eens eerder gedacht….). Er is alleen één probleem….. Ik hou ’t maar kort vol, want het kost heel veel kracht. Daarna zak ik weer terug naar mijn zandzakken loopje.

Anderhalve week later, op een zaterdag, is er weer een video moment. Ik ben tot op het bot voorbereid op wat er komt. Ik ben weer één van de laatste, maar blijf niet stil staan. Samen met Mirjam lopen we een paar keer heen en weer om warm te blijven. En het is droog ! Dan eindelijk, ik ben aan de beurt en loop keurig. Knieën hoog, ellebogen naar achter duwend. Gelukkig is een bocht maar 100 meter, echt langer had het niet moeten zijn, daarna zak ik weer terug ik het zandzakken loopje, maar dat staat even niet op de video.

Het terugkijken valt het reuze mee. Mijn poging om 100 meter soepel, flitsend en makkelijk te lopen is gelukt !  Niet dat het uitmaakt, maar mijn ego heeft weer even een duwtje gekregen.

‘Heeft u nog iets nodig, meneer De Graaf ?’, vroeg Rob
‘Nee dank u, het is zo goed.’ Antwoordde de man zachtjes. ‘Ik red me wel.’

Rob draaide zich om en slaakte stilletjes een diepe zucht.  Hij liep het vertrek uit naar de keuken en maakte een sterke bak koffie voor zich zelf. Al jaren begeleidde hij overledenen naar hun laatste rustplaats en hielp hij de nabestaanden met het afscheid. Intensief werk, maar het gaf hem veel voldoening. Alhoewel de dood bij het leven hoort, zoals de zee bij het strand en licht bij donker, komt de dood altijd als een verrassing. Rob vond het prettig om de nabestaanden te helpen met het organiseren, het regelen en soms ook het troosten, een arm om de schouder. Op deze momenten wist hij dat hij er toe doet. Dat wat hij deed, zin had. En nuttig was. Op die momenten voelde Rob zich op zijn best.

Maar sinds vandaag was de hele wereld anders.
Rob was vanmorgen naar het ziekenhuis geweest, ter afsluiting van een aantal bezoeken aan de huisarts en de internist. De doktoren hadden hem aan alle kanten onderzocht. Bloedonderzoek, röntgenfoto’s, lichamelijk onderzoek, nog een keer bloedonderzoek en weer röntgenfoto’s die eindigden in een punctie. Vanmorgen had hij de uitslag gekregen van al die onderzoeken en die was niet goed. Een kwaadaardig gezwel in zijn lever met inmiddels uitzaaiingen in zijn buikholte.
Nauwelijks kans op een effectieve behandeling en een perspectief van maximaal één jaar.

Rob nam een slok van de hete koffie. Het smaakte bitter en hij voelde hoe de koffie door zijn slokdarm naar zijn maag zakken. Zou bittere koffie de groei van tumoren versnellen ? Hij rilde even en schudde met zijn hoofd.
Hij liep naar een raam en keek uit over het park. Groene velden, donker groene bomen, blauwe luchten met witte wolken. Al starend naar buiten, dronk hij langzaam zijn koffie op.

Rob zette zijn beker neer en liep weer terug naar het vertrek waar meneer De Graaf was.
‘Meneer De Graaf, vindt u het goed als ik even bij u kom staan?’
‘Dat is goed hoor.’ Antwoordde meneer De Graaf. ‘Wat ligt ze er mooi bij hè.’ Hij glimlachte er een voorzichtig bij.
‘Ja, ze ligt er mooi bij.’ Als mensen een kort ziekbed hebben, liggen ze er vaak mooi bij. Geen uitgemergelde gezichten of kale koppen. Maar gewoon, alsof ze slapen. Meneer De Graaf legde zijn hoed op de rand van de kist en schikte de bloemen. Niet omdat ze verwelkt waren, of omdat ze verschoven waren, maar gewoon, als laatste daad van liefde. Om toch iets te doen.
‘Wat mankeerde ze eigenlijk.?’ Vroeg Rob.
‘Ze was niet lang ziek. Ze voelde zich al tijden niet lekker maar ze klaagde nooit. Ze ging gewoon door.’ Meneer de Graaf had zijn hoed waar opgepakt en gebruikte hem weer als schild. “Uiteindelijk ging ze toch naar de dokter..’ vervolgde hij met zachte stem. ‘..Meer omdat ik erop aandrong. Toen bleek het kanker te zijn.’ Met een hulpeloze blik haalde hij zijn schouders op. ‘Niets meer aan te doen. Binnen 8 weken was ze dood.’

Rob keek van meneer De Graaf naar zijn vrouw. Samen keken ze zwijgzaam naar haar.
Van binnen ontwikkelde zich een ijsklomp bij Rob. Hij huiverde, kreeg kippenvel.
‘Waar zat de kanker.’ vroeg Rob, hij durfde het amper de vragen.
‘Het zat in haar lever. Met uitzaaiingen in haar buik.’

Helaas ben ik rondom de zomer een aantal maanden ziek geweest en de doktoren die mij behandeld hebben, tonen toch wel heel veel overeenkomsten met deze ghostbusters.

Zij rukken uit als er een spook (lees tumor) gesignaleerd is. Dan trekken ze hun speciale ghostbuster pakken aan, springen als de wiedeweerga in de ghostbuster auto voorzien van de meest geavanceerde apparatuur en rijden naar de verdachte plek, waar de persoon die last heeft van spoken zich bevindt. Zodra het spook gelokaliseerd is, pakken zijn hun spookvernietigingsgeweren en zonder aarzelen, als een goed op elkaar ingespeeld team, omsingelen ze het spook en vernietigen deze in no-time. Nog heel even blijven ze ter plekke om te bezien of het spook wel echt dood is en niet terugkeert, maar daarna keren ze op hun gemakkie terug naar de kazerne. Onderweg zij vertellen elkaar sterke verhalen over heldhaftige manoeuvres die ze hebben uitgehaald om het spook het loodje te laten leggen.

De persoon in kwestie die geteisterd werd door het spook had niet veel in te brengen en blijft  achter in het park, amechtig hijgend en hangend over het hek. Zich afvragend wat er is gebeurd en hoe het in hemelsnaam toch kon dat hij in het park beland is.

Ik voel me nu als de persoon die amechtig hijgend en ietwat verdwaast over het hek in het park hangt.
Het spook is weg, de doktoren zo ongeveer ook, de zon schijnt weer en iedereen doet weer normaal. Maar wat deed ik in het park en waarom ben ik nog zo moe ?
Heb ik soms spoken gezien ?

“Hoor maar … ” Renate schraapte haar keel en haalde diep adem. “Dit ritueel op het lentefeest voor de Doden …” Las zij voor.
- “Ja, ja, heel bijzonder zeg. Heb je niets vrolijkers?”onderbrak Sonja haar gehaast. Ze had geen zin in de teksten van Renate.
“Het is heel vrolijk, maar dan moet je eigenlijk het hele boek lezen. Wil je het niet horen?” Renate lachte er innemend bij. Haar lange bruine haar hing los om haar schouders. De zonnestralen op haar haar toverden er alle kleuren van de regenboog bij.
- “Joh, saai man, een boek lezen met zulk mooi weer. Luister liever naar het ruisen van de bladeren in de wind. Of het fluiten van de vogels.” Sonja lag op haar rug languit op het picknickkleed naar de lucht en de wolken te staren. “Kijk nou eens naar die wolk daar, vind je niet dat die wolk lijkt op de snuit van een hond?”
Renate keek op van haar boek en staarde naar de lucht. Haar ogen moesten even wennen aan het felle licht. Ze zag de wolken langzaam voorbij drijven. De snuit van een hond ? Ze zag ’t er niet zo in.

“Zie je ’t niet, het is net de snuit van Jackie.” Moedigde Sonja haar nog aan.
Renate keek weer naar de lucht. “Hoe zouden de luchten eruit zien in China ? Bij het ritueel van het lentefeest ?” vroeg zij zich af. Ze zat nog half in het verhaal dat ze aan het lezen was.
- “Nou ja, jouw hond knapt er wel van op hoor.” Zei Renate nog wat afwezig. “Die heeft niet zo’n stoere snuit … Wil je toch niet iets van mijn boek horen?” Ze deed nog een laatste poging.
“Zal ik eerlijk zijn? .. Liever niet. De dag is veel te mooi om je neus in een boek te stoppen. Laten we lekker genieten van het mooie weer.” Sonja keek vastberaden naar Renate.
- “Okay dan.” Met een glimlach, een beetje als een boer moet kiespijn, legde Renate zich erbij neer. Dit ging niets worden vandaag. Ze pakte de kaft, vouwde deze weer zorgvuldig om haar boek heen met de flap van de kaft bij de bladzijde waar ze was gebleven en legde het boek naast zich neer.

Ze zaten op het picknickkleed onder de oude notenboom in het park. De zon scheen door de bladeren heen en zorgde voor een heerlijke verkoeling. Het was een warme dag, de zon scheen onverbiddelijk, al de hele dag. Er was nauwelijks wind.

Het gezicht van Renate, haar houding straalde iets vriendelijks uit. Als je naar haar keek kon je je niet voorstellen dat ze ooit in een woede-uitbarsting zou kunnen losbranden. Lachrimpeltjes bij haar ogen en haar mond stond bijna altijd in de (glim-)lachstand. Toch wel jammer dat ze haar boek niet verder kon lezen. Het was best interessant en met haar aanstaande reis naar China, wilde ze zich verdiepen in de Chinese geschiedenis en cultuur.

Renate richtte zich naar Sonja toe. “Nou, zeg ’t maar, wat zullen we dan gaan doen ?” vroeg ze aan Sonja.

Hij had in zijn armen een enorme bos witte bloemen. Lelies, margrieten, seringen en leeuwenbekken, mooi geschikt met groene bladeren ertussen. Geen pakpapier om de bloemen, alleen een touwtje om alles bij elkaar te houden.

“Ik hoop maar dat ze snel komt..” dacht hij, terwijl hij weer in de verte tuurde om te kijken of hij iets zag aankomen. “..en dat ze het niet vergeten is… Zou ze de weg wel weten ? ”. Hij perste zijn lippen op elkaar en keek op zijn horloge. “Shit, al een kwartier te laat.”

Voor de zoveelste keer zocht hij in zijn zakken naar zijn mobieltje en vond hem weer niet. Geërgerd over zijn eigen slordigheid schoof hij heen en weer op de picknicktafel.

Rob legde de bloemen voorzichtig neer op de tafel, gleed in zijn schoenen en zette zijn handen in zijn zij. Weer speurde hij alle kanten af. Zijn donkerblonde, halflange haar plukte langs zijn oor, het zat een beetje in de war. Rob pakte zijn hoed en zette deze op.

“Ik  wacht nog 10 minuten en dan ga ik echt…” mompelde hij en liep een stukje naar het water.

Het was een mooie zomerdag, af en toe een wolk, heerlijk zonnig met een mild briesje.  Hij was alleen in het park, alleen een kwakende eend verstoorde de stilte. Rob liep nog even verder, naar de wilg bij het water en hij ging met zijn rug tegen de wilg zitten in het gras, zijn gezicht naar het water. De eend zwom hoopvol op hem af en bleef op een meter afstand zenuwachtig in het water heen en weer zwemmen. Rob legde zijn handen plat op het gras naast zich neer en voelde de aangename koelte van de grassprieten. Het kalmeerde hem en hij ontspande een beetje.

De achterkant van zijn hoed raakte de stam van de wilg en hierdoor schoof de hoed naar voren, half over zijn ogen; Rob vond het prima en verstopte zich onder zijn hoed. Hij gleed een klein stukje onder uit, vouwde zijn handen samen onder aan zijn buik en haalde eens diep adem.

“Wat is dat toch met haar. Waarom is ze nou altijd te laat.” Rob slaakte weer een diepe zucht en schudde zijn hoofd bijna onzichtbaar heen en weer. “Heb ik eens wat leuks bedacht, een verrassing, loopt het weer in ’t honderd.” De eend deed nog een laatste poging en kwaakte Rob toe. Met zijn snavel schikte de eend zijn veren, met een schuin oog gericht op Rob. Je weet immers maar nooit.

Rob zuchtte een laatste keer, stond langzaam op, zette zijn hoed recht, sloeg de denkbeeldige grassprietjes van zijn broek en liep naar de picknicktafel. Hij pakte de bos bloemen weer in zijn armen en liep vastberaden het park uit.

Zo af en toe polste ik mijn voornemen op bewonderingsgraad bij vrienden en collega’s.

“…..Nee, ik kan zondag niet mee, want ik moet mijn rondje lopen.” begon ik dan. “….Loop nu wat extra, want ik wil meedoen aan Linschoten, straks in december….” Er is natuurlijk niemand in Amsterdam die weet wat of waar Linschoten is, maar de toon van mijn stem verraadde de wereldvermaardheid van deze trimloop.

- “oh, en hoeveel ga je zondag dan lopen…” vroegen ze dan meer uit beleefdheid.

“Ik denk dat ik het rondje Woerdense Verlaat ga doen, zo’n kilometer of 18.” Ik trok er een zeer vragend gezicht bij, alsof 18 kilometer net zo goed 20 kon zijn. Wat is Woerdense Verlaat toch een prachtige plaatsnaam. Vooral als je indruk wil maken op geografisch volkomen onnozelen. Woerdense Verlaat klinkt alsof het in Timboektoe ligt. En dat is een héél end lopen.

Dit soort opmerkingen deden (en doen) mijn ego erg goed. Mijn gesprekspartners zag ik bewonderend opkijken. Tjonge, 18 kilometer en helemaal naar de Woerdense Verlaat. Ja, dat is pas echte sport.

Maar het verhaal vertelt er niet bij, dat 18 kilometer een heel eind is. En dat ik strompelend en wel over de denkbeeldige streep kwam, compleet versleten, doorweekt en met een coupe hopeloos. En dat 2 uur hardlopen goed is voor een blauwe nagel op mijn “wijsteen”, schuurplekken onder mijn arm van mijn hemdje (want stel je voor dat ik het koud krijg), irritatieplekken van mijn BH en zeker 2 dagen spierpijn.

Om een lang verhaal kort te maken, half september ben ik begonnen met extra trainingen volgens het schema van Gerard. Elke week een paar kilometer erbij met hier en daar een rustweekje of een korter rondje. Als test de zevenheuvelenloop (1 uur 29 minuten en 58 seconden) en daarna weer meer gaan trainen. Eerst samen met Claudia, en later met Joke (supermeiden !).

Zaterdag 22 december, het is zo ver. De halve van Linschoten. De vrijdag ervoor goot het van de regen, de voorspelling voor zaterdag was niet zo heel best. Wind, hagelbuien, kou. En helaas, we hebben het allemaal gehad. Joke en ik besloten rustig aan de starten, 5 km per 30 minuten en dat ging tot Oudewater prima. Mijn veter zat te vast (wanneer en hoe zal ik deze losser maken, mijn vingers waren zo ongeveer bevroren), mijn legging werd nat van de hagel, mijn linker achillespees begon zeer te doen, maar ik negeerde het maar. Hoe sneller we thuis waren, hoe sneller het voorbij was. We liepen zo ongeveer als laatste. Telkens als we voorbij een boerenkapel waren, hielden ze er mee op. Het was net alsof ze afgesproken hadden “Als Joke en Annemiek voorbij zijn, kunnen we ermee stoppen.” Na 2 uur, 12 minuten en een handvol seconden, zijn we toch over de streep gekomen. Stijf als een plank, maar erg trots en een ego van een fors formaat.

De Punt staat ! Zonder te liegen kan ik nu zeggen dat ik ook eens een deuk in een pakje boter heb geslagen. Ik merk overigens, dat de bewondering van anderen echt en gemeend is. Opeens doe ik mee met “de snellen” en wordt er zonder spot gevraagd of ik ook aan Egmond mee ga doen. En of ik er bij Leidscherijn ook bij ben. Mijn omgeving heeft spontaan aangenomen dat 2 uur achter elkaar hardlopen vanzelfsprekend is geworden en dat ik dan voortaan zonder al te veel trainen spontaan aan elke willekeurige lange duurloop kan (moet) meedoen. Alhoewel ik mezelf heb voorgenomen tot de zomer geen noemenswaardige inspanning meer te leveren, kan ik me toch niet aan de neiging onttrekken dat het erg egostrelend is, dat ik nu tot “de snellen” behoor. De elfstedentocht lijkt me erg leuk……

En trouwens, waarom is noem ik deze rubriek eigenlijk half ? Deze prestatie is toch zeker niet half. Het moet 21 kilometer dubbel zijn !

Even voor 9 uur meldde ik mij bij Antonio op het clubhuis. Hij heette mij van harte welkom, “want iedereen van Clytoneus is van harte welkom bij de wandelaars.” 9 uur is wel vroeg, maar goed, dit is voor het goede doel.

Stipt 9 uur startte de training. Als eerste voorbij het Vinkje, naar het witte bruggetje. Lia was er ook en samen liepen wij op. “Best nog een aardig tempo..”  zei ik tegen Lia terwijl ik het zweet al voelde lopen. “Nou, dit is nog maar inlopen hoor.” meldde Lia met een glimlach terug. En monter stapte ze voort, terwijl ik al bijna buiten adem was van dat kleine stukje. Bij het witte bruggetje deden wij onder leiding van Antonio wat gymoefeningen. Nou ben ik al 15 jaar lid van Clytoneus, heb de diverse trainers al voorbij zien komen, maar Antonio wist mij toch weer een aantal rek- en strekoefeningen te laten doen, die ik nog niet eerder heb gedaan. Zo heb ik liggende achtjes gedraaid met mijn linker been, balancerend op het andere en heb ik een nieuwe dimensie met armzwaaien gedaan (armen strak langs je oren en heupen). Een beetje gymen is best lekker, want alles is zo stijf als een plank.

Vervolgens begon het echte deel van de training, namelijk in een strakke pas naar het ziekenhuis. “In hoog tempo” riep Antonio ons nog toe. De groep wandelaars was dit duidelijk gewend en marstempo vlogen ze er van door. Binnen de kortste keren liep ik achteraan. Mijn spieren kraakten en piepten, net als mijn ademhaling. “Tjonge, dit valt niet mee” dacht ik nog. Antonio kwam naast mij lopen en gaf mij nog wat tips. Kleine passen, hoge frequentie en vooral mijn armen goed meebewegen. Ik was vastbesloten om me niet te laten kisten en volgde zijn aanwijzingen op. Kleine passen, hoge frequentie. Het leek zowaar te lukken. Mijn armen zwaaide ik gebogen enthousiast heen en weer.

Eerlijk is eerlijk, als ik power walkers zo zie lopen, rooie kop, zweterig lijf, armen gebogen van voor naar achter bewegend alsof ze meedoen aan de 10 km snelwandelen; ik vind het altijd een raar gezicht. Veel arbeid en het lijkt niet echt vooruit te gaan. Nu ik er zelf ook zo bijliep, moet ik bekennen dat het anders aanvoelt dan dat ’t eruit ziet. Inderdaad, ik ook een rooie kop en zweterig lijf en inderdaad, ik kom ook niet echt snel vooruit, maar het voelt wèl lekker. Gezien mijn slechte conditie toch best een hele prestatie om het een uur vol te houden, al zeg ik het zelf. En trouwens, alsof hardlopen altijd zo snel gaat…. Ik besloot mij hier niet aan te storen en gewoon mee te doen.

Via het station (joggend de trappen op en af), langs de Singel terug naar de club. Ik kreeg de smaak te pakken. Net als bij het trimmen is mijn laatste halfuurtje altijd beter dan het eerste en dat was nu ook zo. Langs de Singel ging ik als een speer en het lukte zowaar om de vaart er een beetje in te houden, zonder heel erg buiten adem te raken. Ik kreeg oog voor het heerlijke zonnige weer, de wind in mijn haren en genoot van het bewegen. Ik zweette me suf en  vond het heerlijk om weer eens in actie te zijn.

Al met al een zeer geslaagde opstart. Het klopt. Dus trimmers met een slechte conditie die weer willen opstarten, ga eerst power walken om er weer een beetje in te komen. Dat ga ik in ieder geval wel doen.

Lekker, weer sporten !

“U zit midden in één van de grootste omvormingsprocessen van uw leven. Eerlijkheid staat centraal en als u eerlijk uzelf durft aan te kijken, volgt een volstrekt gevoel van herboren zijn. Als u liever niet eerlijk bent, wachten u zware tijden. Kortom: nu maakt u uw leven of u breekt het. Uw beloning is groter dan u zich maar kunt voorstellen als u eerlijk wilt zijn en zich afwachtend opstelt en niet romantisch, maar nuchter werkt.”

 Tineke las dit met een verbaasde glimlach op haar lippen en ze haalde haar rechterhand als een grove kam door haar blonde korte haren, dat spontaan recht overeind ging staan.

Dus als ik eerlijk ben en afwacht, krijg ik een beloning die groter is dan ik me maar kan voorstellen. Ze schoof haar stoel een beetje van het bureau af en leunde achterover. Dat moet toch te doen zijn.

Wat zou ik dit jaar nou eens heel graag willen doen of hebben ? Tineke hing nog steeds achterover in haar stoel en staarde naar het plafond. Haar handen rustten niet meer op het toetsenbord, maar lagen gevouwen op haar buik, haar ellebogen comfortabel steunend op de leuningen. Ze hoefde niet lang na te denken, want ze wist het antwoord wel. Maar dit ook nog eens hardop zeggen ? Voor zichzelf bekennen dat ze dat wel heel graag wilde ? Vooruit, what the heck, ik wil een leuke vriendin. Die veel van me houdt en me helemaal te gek vindt. Dat zou ik willen. Zo, dat was eruit. Tineke besefte dat ze tegen zichzelf zat te praten. Of eigenlijk, tegen de computer. En de kat, want die was inmiddels ook aangeschoven en lag lang uit op haar paperassen naast het toetsenbord. “Ja hè poes, een leuk meid erbij, dat vindt jij vast ook wel leuk. Toch ?” De poes bewoog alleen zijn oor, als teken dat hij het wel hoorde, maar niet echt geïnteresseerd was. Tineke lachte tevreden naar de computer. Ja, dat was wat ze wilde, een leuke meid. En als ik dat wil hebben, moet ik dus eerlijk zijn en afwachten. Nou, eerlijkheid is geen probleem, want ik wil echt een leuke vriendin. Echt, hier zit geen gelogen woord bij. En volgens de horoscoop kan ik die krijgen als ik afwacht.  Dat ga ik dan maar eens uitproberen, vanmiddag in de kroeg.

Tineke kwam het café binnen en keek de zaal eerst eens rond. Er waren nog niet veel vrouwen, her en der zaten er groepjes aan tafeltjes of stonden in het gangpad. Uit de danszaal kwamen flarden van een stampende discobeat, sigarettenrook kringelde rond de lampen. Ze hing haar jas op, bestelde een biertje en zocht een geschikte hangplek van waaruit ze een groot deel van het café kon overzien. Ze herkende een aantal vrouwen uit de stad, maar ook een aantal vrouwen die al 100 jaar in het café kwamen. Dan weer met de één en dan weer met de ander, maar ze waren er altijd. Meubelstukken uit de tijd dat lesbische vrouwen nog lelijk, stoer, rimpelig en bonkig waren. Museumstukken. Zeldzaam dus. De meeste lesbo’s zijn inmiddels een stuk moderner en veelal niet te onderscheiden van heterovrouwen. En als je het zeker wilt weten, moet je even een snelle nageltest doen. Werkt altijd, nou ja, bijna altijd. Tineke lachte om haar eigen gedachte en keek naar haar eigen nagels. Lang dus. Tja, dat krijg je als je lang geen vriendin hebt gehad. Ze stond nu hardop te lachen en nam een slok van haar biertje.

“Tjonge, wat heb jij een lol” een stem naast haar klonk op.

Tineke schrok op uit haar gedachten. “ja, binnenpretje” antwoordde ze nog steeds lachend.

“Mag ik dan mee lachen ?” Tineke keek in een open vrolijk gezicht. Ook kort blond haar, gaaf gebit, sprankelende ogen.

“Nou, beter van niet” Tineke lachte nog steeds, maar schudde haar hoofd erbij. “Mijn gedachten zijn even niet voor herhaling vatbaar en erg intiem”.

“Jammer, maar je maakt me wel erg nieuwsgierig”.

Tineke glimlachte nog steeds. Even de nageltest doen? Het schoot als een flits door haar hoofd en ze kon het niet nalaten om even snel de nagels van de dame naast haar te inspecteren. Hm, kort genoeg, een echte lesbo. En weer schoot ze in de lach. “Sorry hoor, maar het is echt erg leuk. Maar ik ga het je niet vertellen. Flauw hè.”

De dame naast haar stond inmiddels ook te lachen, het werkte aanstekelijk. Ze zag er leuk en sportief uit. Tineke nam haar even kort op en ja, het was toch echt wel haar type. Tijd voor de oefening in afwachten.Geen initiatieven nemen, geen nieuwsgierige vragen en niets voorstellen, gewoon een beetje doorouwehoeren dus.

“Kom je hier wel vaker ?” vroeg de dame

“Niet zo vaak, misschien eens per 2 maanden. Jij wel ?”

“Nou, eigenlijk ook niet zo vaak. Dit soort vrouwenaangelegenheden liggen met niet zo. Maar vandaag ben ik meegesleept door Saskia, die persé wilde gaan. Vandaar…”

Tineke en de dame raakten aan de praat. De dame bleek Karin te heten, had de hele dag in de stad rondgelopen, met die vriendin, die Saskia heette. Het werd een geanimeerd gesprek dat zo af en toe afgewisseld werd met een paar plaatjes lekker swingen.

Tineke had het erg naar haar zin. Leuke meid hoor. Maar ja, ik moet afwachten oefenen. Dus geen e-mail adres vragen, geen telefoonnummer, niet na afloop samen een patatje gaan halen, niet afspreken voor de volgende keer. Karin amuseerde zich ook bijzonder goed. Ze hield van dansen, housen en swingen. Het kon haar niet lang genoeg duren. Elke keer sleurde ze Tineke naar de dansvloer en met haar soepele sportieve lijf bewoog ze ritmisch op de beat.

Ze pakte Tineke bij haar polsen en trok haar naar zich toe voor een slowdance. Tineke glimlachte breed en liet zich door Karin versieren.  Zie je wel, die horoscoop had gelijk. Afwachten en eerlijk zijn, het levert inderdaad een bijzondere beloning op ! Een hele leuke meid die haar aan het inpalmen was. Heerlijk voelde ze zich. Ze nam zich voor het afwachten voortaan hoog in het vaandel te zetten.

Weer terug van een zwoele dans, kwam Saskia ben hen staan. “Hé Kaatje, ga je mee, ik morgen weer vroeg op.” Karin wendde zich tot Tineke. “Tja, mijn lift hè. Ik heb al zoveel gelopen vandaag en nog eens overmatig gedanst, ik hou het wel voor gezien.” Karin lachte er volmondig bij en boog een beetje naar Tineke toe. Tineke stond te popelen om iets met Karin af te spreken of om haar telefoonnummer te vragen. Shit, afwachten, afwachten, galmde het door haar hoofd. AFWACHTEN !! Dan zul je krijgen wat je wilt hebben. Ze stond in een vreselijke tweestrijd. Moest ze horoscopen geloven ? Moest ze zomaar doen wat ze op internet aantrof ? Ze wierp een steelse blik op Karin, die inmiddels met Saskia stond te overleggen of ze eerst nog even een patatje gingen halen. Ik lust ook wel een patatje, schreeuwde Tineke in gedachten naar Karin en ik weet ook wel een goeie snackbar !

Tineke sloeg Karin en Saskia gade. Saskia liep naar de bar om de rekening te betalen en kwam terug met hun jassen. “Kom lieverd, hier is je jas” Saskia gaf Karin haar jas. Tineke stond als genageld aan de grond. Lieverd ? Waren Saskia en Karin dan een stel ? Saskia heeft zich de hele middag niet bemoeid met Karin. En Karin trouwens ook niet met Saskia. Had ze dat zo verkeerd ingeschat ? En die slowdance dan ? Die loog er ook niet om.

Karin wendde zich naar Tineke toe. “Ja ik ga nu echt hoor. Heb heerlijk gedanst met je. Sas houdt er niet van en ik wel. Daarom sleept ze me hier wel eens mee naar toe. Kan ik me lekker uitleven terwijl zij met haar oude vriendinnen staat te kletsen. Kan ik er voorlopig weer even tegenaan.” Karin draaide zich om een keerde zich naar Saskia. “Heb me uitstekend vermaakt Sas, goed idee.” Ze kuste Saskia vol op haar mond terwijl haar ze linkerhand in de nek van Saskia liet glijden.

Het was allemaal erg snel gegaan. Vorige week zondag had Tineke, in een vlaag van verstandsverbijstering geschreven op een contactadvertentie uit de krant. Waarom wist ze eigenlijk ook niet precies, misschien wel omdat de advertentie leuk was ? Of omdat ze zo ontzettend onrustig was en dat er maar weer eens wat leven in de brouwerij moest komen ? In ieder geval, ze had haar reactie onmiddellijk geschreven en op de post gedaan. En dan begint het grote afwachten. Zou ze reageren ? De donderdag erna had Lucia opgebeld. Tineke was een beetje overrompeld eerst, maar later werd het een erg leuk telefoongesprek, dat zeker een uur duurde. Over van alles en nog wat hadden ze gesproken. Het kind en het werk van Lucia, de camper en het hardlopen van Tineke. Het was een erg aangenaam gesprek. Lucia stelde voor om elkaar maar een te ontmoeten en dat gebeurde dus vrijdag al. De volgende dag dus, om 16.30 uur in café Graaf Floris.

Onderweg naar het café, bedacht Tineke hoe Lucia eruit zou zien. Door de telefoon had ze gezegd dat ze donker haar had, 164 cm en een beetje te dik was. Tineke vond blond en blauw eigenlijk leuker, maar het hing er maar helemaal vanaf  wat voor persoon ze was. En dat dik, tja, dat was een groter probleem. Tineke was juist erg sportief, was lid van de atletiekvereniging en ging 2 tot 3 x per week hardlopen. Dikke mensen vond ze eigenlijk helemaal niet aantrekkelijk, of het nou mannen of vrouwen waren. Meestal zweten ze ook gauw en stinken dan een beetje. Maar ja, er zijn vele vormen van “een beetje te dik”. Vooral in de wintertijd, had ze zelf ook wel een paar kilootjes hier en daar te veel. Het is maar net wat je maatstaven zijn.

Tineke beende behoorlijk door, kon op de kerkklok zien dat het 1 minuut voor half vijf was. Eigenlijk zo ze juist wat later moeten zijn. Dan zou Lucia er misschien al zijn en hoefde ze niet te wachten.

Ze opende de deur van het café en in een quick scan liet ze haar ogen door de zaal gaan. Er zaten 3 vrouwen alleen, eentje met donker haar, dat zou Lucia moeten zijn. Tineke stond even stil om haar jas open te ritsen en zocht oogcontact met de dame die ze dacht dat dat Lucia zou moeten zijn. Het lukte, Lucia herkende haar ook en stond gelijk op. Tineke liep op haar af en gaf haar een hand. “Lucia ?” Lucia schudde haar hand, noemde haar naam. “Nou, leuk je te ontmoeten.” Zei Lucia.

In een flits schoot er van alles door het hoofd van Tineke. Shit, ze is echt dik. Het lijkt die dikke wel van Big Diet. Ppoooeeefff. Ze ziet er wel leuk uit, zou ze Indonesisch bloed in zich hebben ? Mooie ogen.

Een beetje stuntelig schoof Tineke haar stoel aan. De serveerster kwam onmiddellijk op haar af en nam de bestelling aan.

“Nou, daar zitten we dan hè.” Opende Lucia het gesprek.

“Zeg dat wel. Beetje vreemd is het toch wel hoor.” Zei Tineke.